Het zit onze politieke polderdiva niet mee. Eerst moest Rita al het land door op krukken. Geheel in stijl met de kleur van haar colbert weliswaar, maar toch lastig. Daarna kreeg ze te horen dat persoonsbeveiliging toch een overbodige luxe voor haar was. Rita heeft zelf de knip moeten trekken. En nu heeft ze ruzie met één van de sleutelfiguren van haar politieke beweging, Ed Sinke.
Ruzie over geld om precies te zijn. Sinke, zelfbenoemd vrijwilliger van het jaar en bestuurslid van de stichting ‘Vrienden van Rita Verdonk’, heeft grote bedragen betaald aan zijn eigen bedrijf, Aspecto. Volgens Rita was dit niet de afspraak, volgens Ed moest zijn personeel betaald worden. Híj is immers de vrijwilliger, niet zijn bedrijf. Bovendien zwaait Ed Sinke driftig met een rapport waarin staat dat zijn transacties rechtmatig zijn. Dat dit rapport in opdracht van hemzelf is gemaakt, is bijzaak.
Hoewel Sinke en Verdonk al op een breuk afstevenden door flinke meningsverschillen over de te varen koers van TON, lijkt deze financiële kwestie een laatste duw te zijn richting oorlog. Mama is boos, zoveel is duidelijk. Verdonk laat het er niet bij zitten en overweegt Sinke voor de rechter te slepen. “Ik ga tot op de bodem!”, riep ze al bij Nova.
Het zaakje wordt nog vervelender, omdat Verdonk nu niet bij haar campagnegeld zou kunnen. De partner van Ed Sinke, Jan Arie Nieuwenhuis, is namelijk de bestuurder van Favorita BV (hoe komen ze erop?), het bedrijf dat gaat over de werving van gelden voor Trots Op Nederland. Ed Sinke is bovendien de enige tekengerechtigde van de Stichting ‘Vrienden van Rita Verdonk’ en beschikt dus over de door Favorita BV (hij blijft leuk!) geworven gelden. Bent u al in de war?
Hoe kan het toch, dat een pientere dame als Rita (ze is toch bajesdirecteur geweest, en ijzeren minister) er zo’n zooitje van heeft gemaakt? Zelfs Rita constateert met frisse tegenzin dat ook TON is verzand in ‘LPF praktijken’.
Zoals schrijver Arnon Grunberg al eens zei: “Wie niets heeft om trots op te zijn, kan altijd nog trots zijn op zijn land.”
Jeroen van Rossum
