Opa Dirk - waarnaar ik vernoemd ben - zei nooit “proost” of “santé” als hij zijn Jonge Bols achterover sloeg maar “Nova Zembla”. Hij riep het eigenlijk nogal hard. Mijn moeder had er een hekel aan als hij dat deed, want zij wist wat er daarna ging komen. Om te beginnen nam hij er nog een paar en daar kwam dan ook het verhaal van zijn barre tocht.
In de oorlog was Dirk namelijk op eten uit gegaan langs de boerderijen. De Hongerwinter was streng en mededogenloos. Hij ontweek de bezetter, door wie hij gezocht werd en kon dus weinig gebruik maken van de wegen. Na tien dagen kwam hij terug en moesten er twee tenen af. Bevroren. Hij had veel eten opgehaald en dat met zijn leven moeten verdedigen tegen kapers op de kust. Er werd een feestmaal bereid en als uitsmijter haalde hij een jonge borrel tevoorschijn. Hij nam er drie en viel toen als een blok op de grond.
Eerst lieten ze hem nog liggen en uiteindelijk heeft hij op de bank twee etmalen geslapen. Hij voelde zich daarna als herboren en vertelde aan iedereen dat hij Nova Zembla wel had overleefd. Gevoed door branie en drank begon dan het overdrijven. Hij maakte zijn tocht steeds fantastischer en geloofde heilig in wat hijzelf verzon en vertelde. Als hij over ijsberen was begonnen, had hij het zeker zelf geloofd. Wij genoten van die verhalen want de man kon prachtig vertellen. Het was een grote kerel met een zware stem en veel pret in zijn ogen.
Gisteren waren collega’s van me op de premiere, ze mochten tussen de BNérs over de loper en vonden het allemaal prachtig. Wat ik graag daar mijn Opa tussen gezien en dan op de afterparty met drie borrels op die verhalen vertellen. En dan bij iedere borrel; “Nova Zembla”.
Dick Groen
