Ook ik ben een keer gevraagd. Voor een RvC, een erebaantje zeiden ze en het zou ook nog wat betalen. Het leek me wel wat, maar voordat ik ja zou zeggen zou ik eerst kennis kunnen maken. Het moest natuurlijk wel 'klikken'. "Me dunkt!", zou ik zo zeggen.
Het zou op een middag plaatsvinden in een kasteel bij Zeist. Lekker dichtbij voor mij en het was mooi weer, ik had er helemaal zin an. Bij binnenkomst viel de entourage me lichtelijk tegen. Wel overal die logo’s van dat bedrijf maar het bleef een beetje goedkoop, dat kwam vast door die magazines die overal lagen. De meeste van die ander Leden van de RvC die kende ik dus niet, maar die ene was wel heel bekend. Hij had successen gevierd met een anti-rimpel-crême en werd door velen aanbeden en geadoreerd. Hij kende ook overal mensen en die kwamen voor hem op en die deden ook dingen voor hem, terwijl hij dat niet eens gevraagd had. Kan je nagaan? Voor zo’n behandeling moest je vroeger wel Yomanda, Mao of Madonna heten.
En die beroemde neemt dus het woord en die begint een verhaal!??? Geen touw aan vast te knopen, volkomen wartaal, echt helemaal van de pot gerukt. Ik kijk nog spannend om me heen waar die candid-camera staat en lach een beetje, want die man doet die act wel eindeloos goed natuurlijk. Hoe krijgt ie het bij elkaar? En het leuke is dat er in al die gekte ook nog een logica te ontdekken valt en dat maakt het helemaal hilarisch. Blijkt die rimpel-goeroe dat ineens allemaal serieus te menen en om dat te benadrukken gaat hij alles heel veel herhalen. Ja, en toen begon ik het vervelend te vinden en bedankte voor de eer. Daar zat die perkamentus niet mee, volgens mij wist hij niet eens dat ik er mee wilde stoppen, sterker nog, hij wist niet eens dat er nog andere mensen waren.
Maar ik stapte op en deed dus niet mee. Bij het naar buiten lopen kwam ik een paar camera-ploegen tegen en die gingen verslag doen van het geheel. Ze namen nog een shotje van me en ik werd afgeserveerd als mislukt kandidaat-lid van de RvC. Was ik weer lekker mee.
Dick Groen
