Ik begroette de kandidaat hartelijk en sprak zijn naam duidelijk en luid uit, maar hij verbeterde mij qua uitspraak: “niet Ka-ees, maar Ce-ees, Cees!“ Okay, Cees it will be. Deze ervaren salarisadministrateur had een indrukwekkend CV en de stevige handdruk deed een sterke persoonlijkheid vermoeden. Hij was een beetje gedrongen, kort donker haar en een snorretje en sikje.

Hij vertelde me dat hij nog steeds genoot van het vak en vooral belust was op zware klussen, daar waar de boel flink uit de hand was gelopen.
Ik vroeg hem om zijn aanpak en hij vertelde me dat hij eerst eens keek hoe de zaken liepen en dan met hele basale verbeteringen kwam. Hij geloofde in gedragsverandering en voorbeeldgedrag. Maar alles was gestoeld op “vertrouwen”. Hij praatte honderduit en voelde zich zeer op zijn gemak en toen boog hij zich voorover en zei: “ ik ben eigenlijk….de salarisfluisteraar “.

Dit liet ik even op me inwerken en mijn fantasie ging met me op de loop. Allerlei programma’s kwamen voorbij in een salarisvariant; Wie is de Mol op de SA, De salaris-nanny, Help mijn man is salarisadministrateur, Salaris-life (met Jessica !), Herrie op de salarisadministratie. Enfin, zo ging ik nog even door terwijl die Cees me uitlegt dat zijn naam niet voor niets op die van Cesar lijkt.  Het moment leek me daar om er een eind aan te breien en ik sloot het gesprek af. Toen we de kamer uitliepen pakte Cees mijn arm beet en zei: “ik voel dat u gespannen bent, en als u die spanning in u heeft neemt u die ook mee naar de afdeling, als u wat meer vertrouwen in u zelf heeft dan voelt de afdeling dat en heeft zij ook meer vertrouwen”.

Hij trok zijn jas aan en liep naar buiten en ik zag de volgende kandidaat al binnenlopen. Ze leek een beetje op Britt van Oh…oh…

Dick Groen