Zat ik tussen wat leraren, in de trein nota bene. Wel heel erg jaren tachtig voelde ik me zo ineens. En ze hadden het ergens over. Dat de VVD en PVV wilden dat die leraren die hadden gestaakt niet doorbetaald mochten worden. Direct natuurlijk al die salarisadministrateurs over de rooie. Ga dat maar eens uitvoeren…en dan zeker ook nog uitzoeken…wie vrijwillig…. danwel min-of-meer….of tegen z’n zin…en wie er dan in beroep wil gaan tegen, en of dat dan niet fiscaal anders belast moet worden…of uitgeruild kan worden tegen een vrije dag…en als dat dan weer kan eventueel weer gecompenseerd kan worden met extra uren…die als overuren gerekend mogen worden als ze boven het wettelijk maximum uitkomen. En hier blijkt dus uit dat die hele VVD en PVV geen jota snappen van staken, solidariteit en gelijkheidsbeginsel.
Tenminste, dat is wat ik zo’n beetje opstak van die hele discussie. Maar ik werd blij. Heel blij door het besef dat ik geen leraar ben, geen van Bijsterveld, geen PVV (VVD twijfel ik nog een beetje over), geen Jongerius en vooral geen salarisadministrateur in het onderwijs. Want wat heel mensen in Nederland niet beseffen is dat juist de salarisadministratie in het onderwijs tamelijk ingewikkeld is. Net als in de zorg en bij de overheid. Vaak worden met terugwerkende kracht regelingen ingevoerd die heel veel uitvoeringsproblemen opleveren. Maar om nu te voorkomen dat deze column iets te relevant wordt voor deze site wil ik toch graag opmerken dat ik het lot van al die leerlingen zo betreur. Niet omdat ze die dag geen les kregen maar meer om de vanzelfsprekendheid waarmee de media en massa voorbij ging aan hun lot. Niemand gelooft kennelijk meer in hun honger naar wijsheid en leergierigheid, waar waren zij in deze parade van argumenten en tegenstellingen.
Dus ineens mengde ik mij in het gesprek. Dom!!!! Had ik nooit moeten doen. Ik moet ook eerlijk zeggen dat het me een beetje overkwam, ik geen controle had, een soort van afasie of Gilles de Latourette. Ze keken me vuil aan; “waar ik de euvele moed vandaan haalde, welk een perfide brein ik wel niet moest bezitten?“ Natuurlijk verzin ik dit een beetje, net als al mijn columns overigens, u gelooft toch niet echt dat…ik met de trein reis.
Dick Groen
