If I should die this very day
Don't cry, 'cause on Earth we weren't meant to stay
And no matter what the people say
I'll be waiting for you after the judgment day
Dit zingt Whitney Houston in My Love is Your Love in 1998 bij een come-back na veel problemen met drugs, liefde en geweld. Deze song en clip kijk ik nog wel eens. De sound is perfect (let op de producers) en het beeld is prachtig. Als Cleopatra loopt ze door het beeld. Ze kon niet goed dansen heb ik ooit gelezen en sindsdien let ik er op. Ook hier hipt ze wat onhandig maar God, wat is ze mooi. En dan wacht ik op de bridge (intermezzo) en geniet van de ingetogenheid. Want we werden vroeger natuurlijk wel helemaal maf van al die gekke ad-lips waarmee sindsdien alle donkere zangeressen mee behept zijn. Net zoals alle blanke zangeressen nu menen te moeten gaan zingen als Amy of Adele. Best balen als je daar geen ruk aan vindt.
We kennen in Nederland Whitney natuurlijk het beste van de Sound-Mix-Show. Iedere week stond daar weer een na-aapster Whitney te playbacken of vocaal aan te randen. Of dat al die voetballers bij La Houston in Ahoy vooraan zaten, nota bene Ed de Goey en John de Wolf. Wat zal zij niet gedacht hebben van ons land ?
En nu is ze dood, gevonden in een bad, verdonken in haar ellende terwijl de wereld ooit aan haar voeten lag en misschien ook weer ling liggen. Ze zou optreden en misschien meedoen als jury-lid van de X-factor (tja). De CD-verkoop stijgt ongetwijfeld naar ongekende hoogte en iedereen blijkt achteraf een vriend of bewonderaar. Vanavond zal Claudia of Giel of nog erger Leo, ons uit gaan leggen waarom ze zo geweldig was en waaraan ze ten onder is gegaan. Jammer, gewoon die clip laten zien en luisteren en kijken naar een volbloed artieste die het geluk niet kon vinden.
Dick Groen
