De kranten staan er vol van en op het NOS nieuws horen we niks anders: Nederland heeft grote tekorten en we moeten gaan bezuinigen. De mannen in Den Haag komen miljarden tekort om de begrotingen rond te krijgen en doen er alles aan om Nederland boven water te houden in tijden van crisis. Meneer Donner heeft besloten dat een aantal pensioenfondsen moet gaan korten op hun uitkeringen. Dit kan betekenen dat mijn opa en oma, die hun hele leven lang keihard hebben gewerkt, er opeens maandelijks op achteruit gaan, terwijl zij heel hun carrière hebben gespaard voor hun pensioen. Maar niet alleen zij worden de dupe. Iedereen moet er aan gaan geloven en uiteindelijk iets gaan inleveren.

Wat me soms verbaast is dat, terwijl we allemaal tekort komen, Nederlanders wél bekend staan om hun gulheid met betrekking tot goede doelen en ontwikkelingshulp. Na de aardbeving op 12 januari 2010 op Haïti is er in totaal op Giro 555 111 miljoen euro binnengekomen. Geld dat bestemd is voor de slachtoffers en wederopbouw van het land, denk bijvoorbeeld aan het bouwen van huizen.
In juni volgde het bericht dat nog niet eens de helft van dit bedrag is gebruikt hiervoor, de andere helft staat nog onaangeraakt op de bank.

Hadden we dit geld dan niet beter in onze zakken kunnen houden, om dit vervolgens te besteden aan ons eigen land? Het is misschien egoïstisch om dit te zeggen, misschien zelfs om het überhaupt te denken. Want de tekorten die Nederland kent vallen in het niets bij wat er in andere landen voor tekorten zijn. Daar ontbreekt het aan drinkwater, voedsel, zorg en dit gebeurt nog niet eens zo ver van ons vandaan. Maar dan toch? Is het niet gek dat we ons geld aan een ander land besteden, terwijl ons eigen land het hard nodig heeft?

Als al die gulle Nederlanders nou eens eenmalig € 50,- per gezinslid storten op rekening  “help-nederland-de-winter-door”, dan hebben we samen €800 miljoen opgebracht.
Dit is maar een hele kleine oplossing voor de grote tekorten die we hebben, maar misschien scheelt het een stukje in de bezuinigingen op het onderwijs of de zorg? Het klinkt haast als een mooie kerstgedachte “maar een goed begin, begint bij onszelf” . En wellicht hebben we die wijze mannen in Den haag dan geen eens meer nodig om de begrotingstekorten op te lossen.

Petra van Duijn