Hij was een van de eerste kandidaten die ik sprak bij QuoRatio.  Norbert wilde graag zelfstandig gaan werken maar wist nog niet goed hoe. Toen waren er nog niet zoveel ZZP-ers en Norbert was op zoek naar voorbeelden. Maar welk voorbeeld ik hem ook gaf, hij bleef toch werken voor het Ziekenhuis.

Norbert is nogal saai. Tenminste, hij praat saai. Al vanaf de eerste zin dwalen mijn gedachten af en zit ik te fantaseren over van alles en nog wat. Enerzijds is dat best ontspannend en kom ik helemaal tot rust. Maar aan de andere kant brengt het me ook in netelige situaties. Want iedere keer gebeurt het me dat ik plotsklaps een woord opvang met zware impact. Tussen de nevelen van mijn gedachten hoor ik dan ineens een onheilspellend iets als; “ scheiding, ontslag, zelfmoord” of nog erger (huh?). En dan kijkt hij me aan. In devote afwachting van een wijs woord zit me aan te staren. En ik weet dan totaal niet waar we zijn. Waar ging het over en welk woord zei hij als laatste. Ik weet dan zelfs niet of het over hem zelf ging of over iemand anders en waneer dat dan was.